Op het vliegtuig van Los Angeles naar Schiphol met een stoelstamper achter je: een pretje is het niet. Het creëert echter wel het perfecte vacuüm om mijn voorbije filmactiviteiten samen te vatten.
Reden van mijn verblijf in Hollywoodland: interviews met Sir Anthony Hopkins en Jason Statham. Twee acteurs van een totaal verschillend kaliber, maar allebei interessant op hun manier.
De ‘The Silence of the Lambs’-Oscarwinnaar bleek een wijze oude man die af en toe het verschil tussen een interview en een monoloog vergat, terwijl de ‘Snatch’-acteur zijn straatschoffiemanieren duidelijk nog niet had afgeleerd.
Echt overtuigend was het werk waarover ik hen aan de tand voelde niet.
Exorcismethriller ‘The Rite’ (-) is katholieke propaganda die kan wedijveren met de passiespelen van weleer.
Remake ‘The Mechanic’ (=) mist op zijn beurt de doorgedreven zwartgalligheid van de Charles Bronsonversie.
Doe dan maar ‘The Loved Ones’ (+), een Australisch horrorpareltje dat de vloer aanveegt met hedendaagse genregenoten uit de Verenigde Staten. Hoofdpersonage – lees: lijdend voorwerp – is een puistige puber die zijn vader doodrijdt, in een depressie belandt en dan gekidnapt wordt door de Australische variant op het kannibalistische gezin uit ‘The Texas Chain Saw Massacre’.
Dat lijkt misschien belegen, maar regisseur Sean Byrne zet het gebeuren enorm sfeervol in beeld. Het melancholische toontje, de gestileerde montage en aaneenschakeling van perfect passende liedjes roepen herinneringen op aan de eerste ‘Twilight’-film (de enige degelijke uit de reeks) en Kathryn Bigelows gewaagd gestileerde bloedzuigerprent ‘Near Dark’.
Nog een laatste bedenking: een medepassagier is net begonnen aan ‘Up’, niet direct mijn favoriete Pixarprent, maar de openingssequentie blijft een van de meest ontroerende momenten uit de filmgeschiedenis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten