Turbotaal Part 1

Omdat een nieuwe Tinseltown-expeditie wel eens in acuut computergebrek zou kunnen resulteren een pijlsnel overzicht van wat er in de Belgische bioscoopzalen rommelt:

De eenzaamheid van de priemgetallen (+):

Geen zoveelste slaafse literatuuradaptatie, maar een sfeervol, aan de barokke griezelfilms van Dario Argento schatplichtig cinema-labyrint over twee wel heel verloren zielen.





Rundskop (+):

Voor één keer mag je de hype geloven. Michaël R. Roskam tekent met zijn langspeelfilmdebuut voor een van de strafste bioscoopproducties van eigen bodem, terwijl Matthias Schoenaerts ontroert én angst inboezemt als getraumatiseerde veeboer Jacky.





Season of the Witch (-):

Hoe een potentiële popcornknaller met Nicolas Cage als afvallige kruisvaarder die een vermoede heks moet begeleiden zo slaapverwekkend saai kan uitdraaien, is een van de grootste recente cinemamysteries.





True Grit (=):

Echt slecht is deze eerste volbloed western van de gebroeders Coen niet. Daarvoor is de toon te genietbaar grimmig en Roger Deakins’ fotografie te adembenemend. Jeff Bridges overtuigt echter niet als dronken wetsdienaar en de drammerige dialogen durven op de zenuwen werken.





127 Hours (-):

Danny Boyles kenmerkende camera-acrobatieën, montagemokerslagen en soundtrackonsubtiliteiten transformeren het aangrijpende relaas van een man die zes dagen in een canyon vastzat en verregaande beslissingen nam tot een impactloze blockbuster light.

Intercontinentale gedachten

Op het vliegtuig van Los Angeles naar Schiphol met een stoelstamper achter je: een pretje is het niet. Het creëert echter wel het perfecte vacuüm om mijn voorbije filmactiviteiten samen te vatten.

Reden van mijn verblijf in Hollywoodland: interviews met Sir Anthony Hopkins en Jason Statham. Twee acteurs van een totaal verschillend kaliber, maar allebei interessant op hun manier.

De ‘The Silence of the Lambs’-Oscarwinnaar bleek een wijze oude man die af en toe het verschil tussen een interview en een monoloog vergat, terwijl de ‘Snatch’-acteur zijn straatschoffiemanieren duidelijk nog niet had afgeleerd.

Echt overtuigend was het werk waarover ik hen aan de tand voelde niet.

Exorcismethriller ‘The Rite’ (-) is katholieke propaganda die kan wedijveren met de passiespelen van weleer.





Remake ‘The Mechanic’ (=) mist op zijn beurt de doorgedreven zwartgalligheid van de Charles Bronsonversie.





Doe dan maar ‘The Loved Ones’ (+), een Australisch horrorpareltje dat de vloer aanveegt met hedendaagse genregenoten uit de Verenigde Staten. Hoofdpersonage – lees: lijdend voorwerp – is een puistige puber die zijn vader doodrijdt, in een depressie belandt en dan gekidnapt wordt door de Australische variant op het kannibalistische gezin uit ‘The Texas Chain Saw Massacre’.





Dat lijkt misschien belegen, maar regisseur Sean Byrne zet het gebeuren enorm sfeervol in beeld. Het melancholische toontje, de gestileerde montage en aaneenschakeling van perfect passende liedjes roepen herinneringen op aan de eerste ‘Twilight’-film (de enige degelijke uit de reeks) en Kathryn Bigelows gewaagd gestileerde bloedzuigerprent ‘Near Dark’.

Nog een laatste bedenking: een medepassagier is net begonnen aan ‘Up’, niet direct mijn favoriete Pixarprent, maar de openingssequentie blijft een van de meest ontroerende momenten uit de filmgeschiedenis.

Een nieuw jaar, een nieuw offensief

Na een periode van letterlijk en figuurlijk sluimeren is de tijd aangebroken om opnieuw in actie te schieten.

Mijn missie: het cinematografische kaf van het koren scheiden.

Daar ik beroepsmatig een stevige portie zevende kunst voor mijn kiezen krijg, zal de nodige commentaar op reguliere bioscoopreleases niet ontbreken.

Daarnaast ga ik ook aandacht schenken aan films die me op andere manieren bereiken.

Van een vaste structuur is absoluut geen sprake, dat elke prent beoordeeld wordt staat dan weer buiten kijf.

Daarvoor zal ik drie gradaties hanteren: (+) voor verplichte kost, (=) voor grensgevallen en (-) voor tijdverlies.

Have fun, have waanzinema!